تبلیغات
اندیشه هایم - فشار قبر

فشار قبر

قبر همان عالم برزخ است و فشار قبر همان فشار صورتهای ملکوتی اعمال زشت انسان و خوی های ناپسند اوست.

مثلا کسی که رسوا می شود، فشار روحی سختی بر او وارد می شود. این را همه آدمها در دنیا تجربه نموده اند.

این فشار روحی، هم بخاطر ترس از عقوبت است و هم بخاطر هوشیاری نسبت به زشتی کار است.

هر دوی این فشارها در برزخ سراغ فرد می آید. با این فرق که در دنیا همیشه رسوایی مربوط به قسمتی از کارها صورت می پذیرد و نیز سجایای زشت غالبا خود را تحت عنوانهای پسندیده مخفی می کنند ولی در برزخ رسوایی بصورت کامل انجام می گیرد و ملکات زشت نیز با همه زشتی خود پیرامون او را می گیرند.

آگاهی روح در عالم برزخ به آنچه در دنیا بوده است و کرده است، بصورت حضوری است. یعنی خود صورت ملکوتی کارها و سجایا نزد فرد حاضر می شود. دیگر دیدن آتش و یا توصیف آن نیست بلکه حضور در آتش است. و آتش به همه اجزاء داخلی و خارجی او می رسد.

البته کارهای نیک و سجایای پسنده نیز این چنین وضعیتی دارند. از شعف و سروری که روح مؤمن در عالم برزخ نصیبش می شود تعبیر به وسعت قبر می شود. مقابل فشار قبر.

کاری که انسان در دنیا باید بکند این است که زشتی کارها و اخلاقهای زشت را نزد خود محفوظ دارد. اگر زشتی را مرتکب شد با توبه کردن، نگاه زشتش را به زشتیها ترمیم کند. نگذارد مزه گناه همچنان زیر زبانش بماند.





نوع مطلب :
برچسب ها : عالم ملکوت، وسعت قبر، علم حضوری،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 7 شهریور 1392
جمعه 8 شهریور 1392 08:54 ب.ظ
ببخشید یه سوال دیگه هم دارم؛ رسوایی در برزخ با رسوایی در قیامت چه فرقی داره؟ و آیا خداوند بنده ای را که از رسوایی می ترسه، باز در برزخ و قیامت رسوا می کنه؟ یعنی آبروی بندشو می بره و بنده شو تنها می زاره؟ مثلا یه آدم حسود هیچ وقت دلش نمی خواد حسود باشه؛ ولی بعضی وقتاانگار ذاتا این جوریه، یا شاید عقلش کمه و از دست خودش کاری برای خودش بر نمی یاد. هر چی هم سعی می کنه باز یه جاهایی از دستش در می ره.
سید علی روح بخش


قطعا کسی که در دنیا عقوبت می شود، در صورتی که این عقوبت او را هشیار کند و توبه کند، دیگر عقوبتی در آخرت ندارد.
در مثال حسادت هم، چیزی که گناه است، خود حسادت نیست بلکه رفتارهای متأثیر از حسادت است. لذا در حدیث معروف «رفع» که گناه نه چیز از انسان برداشته شده است، یکی از آنها حسادت است. واین بخاطر همین دلیلی است که تو آوردی. خداوند بر ضعف انسان آگاه بوده و او را درک می کند و لذاست که بر او آسان گرفته است: ان الله یرید بکم الیسر و لا یرید بکم العسر!
جمعه 8 شهریور 1392 08:47 ب.ظ
سلام
ممنون از مطلب خوبتون
ببخشید من اینو متوجه نمی شم.
مگه گناه مزه داره؟ گناه، اولین درگیری فکری و قلبی رو قبل از بروز ظاهری، برای صاحبش به ارمغان داره. کدوم گناهه که برای کننده گناه، لذت بخشه؟
کسی که حسادت می کنه، اول قلب و ذهن خودش رو درگیر می کنه و آسودگی و راحتی رو از اون ها می گیره. این گناه تو همین دنیا هم برای صاحبش پر از غذابه؛ ولی توان مقابله با اونو نداره.
حالا همین گناه حسادت که تو این دنیا به این شکل برای صاحبش عذاب آوره، نمودش در برزخ و آخرت به چه شکلیه؟ و کننده این گناه چه کاری از دستش بر می یاد برای رهایی از این گناه؟
سید علی روح بخش


سلام
نفس انسان زشتیها را برای او تززین می کند. کاری می کند انسان نام زیبا بر زشتیهای خود بگذارد.
گناه مثل غذای گندیده ای است که با انواع حیله ها خوش رنگ و خوشمزه جلوه می کند.
مثال حسادتی که زدی هم همین طور است. زیرا کسی که حسادت می کند در واقع می خواهد از این عذابی که در درون می کشد، بکاهد. مثل انسان خشمگین که با رفتاریهای خشونتبار تلاش دارد تا خود را آرام کند.
اصلا اگر گناه مزه نداشت، پس چرا باید ما بندگان خدا، اینقدر معصیت کنیم؟
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی

سلام علیکم خوش اومدین


تماس با ما